نجس غذا را نجس كند و بخورد ، لازم نيست از او جلوگيرى كنند . مسأله 143 - فروختن و عاريه دادن چيز نجسى كه مىشود آن را آب كشيد اگر نجس بودن آن را به طرف بگويند اشكال ندارد « 1 » . مسأله 144 - اگر انسان ببيند كسى چيز نجسى را مىخورد يا با لباس نجس نماز مىخواند لازم نيست به او بگويد . مسأله 145 - اگر جايى از خانه يا فرش كسى نجس باشد و ببيند بدن يا لباس يا چيز ديگر كسانى كه وارد خانهء او مىشوند با رطوبت به جاى نجس رسيده است ، بايد به آنان بگويد « 2 » . مسأله 146 - اگر صاحب خانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است ، بايد به مهمان‌ها بگويد ، اما اگر يكى از مهمان‌ها بفهمد لازم نيست به ديگران خبر دهد ، ولى چنانچه طورى با آنان معاشرت دارد كه ممكن است « 3 » به واسطهء نجس بودن آنان ، خود او هم نجس شود بايد بعد از غذا به آنان بگويد . مسأله 147 - اگر چيزى را كه عاريه كرده نجس شود ، چنانچه صاحبش آن چيز را در كارى كه شرط آن پاكى است استعمال مىكند مانند لباس كه با آن نماز مىخواند ، واجب است نجس شدن آن را به او بگويد « 4 » بلكه اگر در كارى هم كه شرط آن پاكى

--> ( 1 ) - عاريه دادن و فروختن چيز نجس كه قابل پاك شدن هست صحيح است اگر چه به طرف نگويد ، ليكن اگر مىداند كه آن چيز را كه عاريه مىدهد يا مىفروشد طرف در خوردن و آشاميدن استعمال مىكند واجب است نجاست را به طرف بگويد ، ولى اگر بداند در نماز مىپوشد لازم نيست . ( 2 ) - لازم نيست بگويد . ( 3 ) - اگر بداند كه با نگفتن مبتلاى به نجس مىشود بايد بگويد و الّا لازم نيست . ( 4 ) - در مثل نماز و چيزهايى كه طهارت واقعى در آن شرط نيست لازم نيست بگويد ، و اگربداند آن را استعمال مىكند در چيزى كه طهارت واقعى در آن شرط است احتياط واجب آن است كه بگويد ، و اگر بداند در خوردن و آشاميدن استعمال مىكند به طورى كه غذا به آن نجس مىشود واجب است بگويد ، و اگر بداند در چيزى كه شرط آن پاكى است استعمال نمىكند لازم نيست بگويد .